คุณถามฉัน: เกิดอะไรขึ้นเมื่อคุณกลายเป็นพุทธะ?

ฉันหัวเราะ, หัวเราะกริวจริงเห็นความไร้สาระทั้งหมดของการพยายามที่จะรู้ตัว สิ่งที่ทั้งไร้สาระเพราะเราจะเกิดมารู้แจ้งและจะพยายามหาสิ่งที่มีอยู่แล้วกรณีที่เป็นสิ่งที่ไร้สาระที่สุด หากคุณมีนั้นคุณไม่สามารถบรรลุมันสิ่งเดียวที่สามารถทำได้ซึ่งคุณไม่ได้ซึ่งไม่ชิ้นส่วนภายในของคุณเป็น แต่ตรัสรู้เป็นธรรมชาติมากของคุณ

ฉันได้พยายามมันหลายชีวิตที่มันได้เคยกำหนดเป้​​าหมายเฉพาะสำหรับชีวิตหลายหลาย และผมได้ทำทุกอย่างที่เป็นไปได้ที่จะทำเพื่อบรรลุ แต่ฉันก็ล้มเหลวเสมอ มันถูกผูกพันที่จะให้เพราะมันไม่สามารถเป็นที่สำเร็จ มันเป็นธรรมชาติของคุณดังนั้นวิธีที่จะสามารถสำเร็จของคุณหรือไม่ มันไม่สามารถทำใฝ่ฝัน
มายด์เป็นความทะเยอทะยาน-ทะเยอทะยานค่าเงิน, อำนาจ, เพื่อเกียรติยศ และแล้ววันหนึ่งเมื่อได้รับเบื่อกับทุกกิจกรรมคนพาหิรวัฒน์เหล่านี้ก็กลายเป็นความทะเยอทะยานเพื่อตรัสรู้สำหรับการปลดปล่อยสำหรับนิพพาน, พระเจ้า แต่ความใฝ่ฝันเดียวกันได้กลับมา; เฉพาะวัตถุเขาเปลี่ยน ก่อนวัตถุอยู่นอกตอนนี้วัตถุที่อยู่ภายใน แต่ทัศนคติของคุณวิธีการของคุณไม่ได้เปลี่ยน; คุณเป็นคนเดียวกันในร่องเดียวกันในประจำวันเดียวกัน
"วันที่ฉันกลายเป็นพุทธะ" นั้นหมายถึงว่าวันฉันตระหนักว่ามีอะไรที่จะบรรลุมีที่ไหนเลยที่จะไปมีอะไรที่จะทำคือ เรามีอยู่แล้วของพระเจ้าและเรามีอยู่แล้วที่สมบูรณ์แบบเป็นเรา การปรับปรุงไม่จำเป็นต้องปรับปรุงใด ๆ พระเจ้าไม่เคยสร้างใครที่ไม่สมบูรณ์ แม้ว่าคุณจะเจอคนที่ไม่สมบูรณ์คุณจะเห็นว่าไม่สมบูรณ์ของเขาเป็นที่สมบูรณ์แบบ พระเจ้าไม่เคยสร้างสิ่งใด ๆ ที่ไม่สมบูรณ์
ผมเคยได้ยินเกี่ยวกับเซนโท Bokuju ที่ถูกพูดความจริงนี้ให้สาวกของพระองค์ว่าเป็นที่สมบูรณ์แบบ คนยืนขึ้นมากเดิมคนหลังค่อมและเขากล่าวว่า "สิ่งที่เกี่ยวกับฉัน? ผมคนหลังค่อม สิ่งใดที่คุณพูดเกี่ยวกับผมได้ไหม "Bokuju กล่าวว่า" ผมไม่เคยเห็นเช่นคนหลังค่อมที่สมบูรณ์แบบในชีวิตของฉัน. "
เมื่อฉันพูดว่า "วันที่ฉันประสบความสำเร็จในการตรัสรู้," ฉันใช้ภาษาที่ไม่ถูกต้องเพราะไม่มีภาษาอื่น ๆ เพราะภาษาของเราจะถูกสร้างขึ้นโดยเรา ประกอบด้วยคำว่า "สำเร็จ" "สำเร็จ" "เป้าหมาย", "ปรับปรุง" "ความคืบหน้า", "วิวัฒนาการ" ภาษาของเราไม่ได้ถูกสร้างขึ้นโดยคนพุทธะ. และในความเป็นจริงพวกเขาไม่สามารถสร้างมันขึ้นมาได้ถ้าพวกเขาต้องการ เพราะตรัสรู้ที่เกิดขึ้นในความเงียบ วิธีที่คุณสามารถนำความเงียบที่เป็นคำ? และสิ่งที่คุณทำคำกำลังจะทำลายบางสิ่งบางอย่างของความเงียบที่
ลาว Tzu says: ความจริงในขณะที่ถูกกล่าวหาก็จะกลายเป็นเท็จ ไม่มีทางที่จะสื่อสารความจริงไม่มี แต่ภาษาที่จะต้องมีการใช้; ไม่มีวิธีอื่น ๆ ดังนั้นเราจึงมักจะมีการใช้ภาษาที่มีสภาพที่ไม่สามารถจะเพียงพอที่จะมีประสบการณ์ ดังนั้นผมบอกว่า "วันที่ฉันประสบความสำเร็จในการตรัสรู้ของฉัน." มันเป็นทั้งความสำเร็จและเหมือง
[ณ จุดนี้มีความล้มเหลวของอำนาจสั้น ๆ คือ:. แสงไม่มีเสียงไม่มี]
ใช่มันเกิดขึ้นเช่นนั้น! จากที่ไหนเลยก็มืดก็มีแสงและคุณไม่สามารถทำอะไร คุณก็สามารถดู

อ่านเพิ่มเติม

ประสบการณ์ของ Osho ที่นำไปสู่การตรัสรู้

พระพุทธเจ้าตรัสว่า 'โชคดีคือคนที่ได้พบท่านอาจารย์.'
ตัวผมเองไม่ได้โชคดีเหมือนคุณคือผมทำงานได้โดยไม่ต้องโท ฉันค้นหาและฉันไม่สามารถหาหนึ่ง มันไม่ได้ว่าผมไม่ได้ผลการสืบค้นที่ผมได้ค้นหามานานพอ แต่ฉันไม่สามารถหาหนึ่ง มันหายากมากที่จะหาต้นแบบหายากที่จะหาสิ่งมีชีวิตที่ได้กลายเป็นไม่ถูกที่หาได้ยากที่จะหาการแสดงที่เกือบจะขาดหายากที่จะหาผู้ชายคนหนึ่งที่เป็นเพียงประตูศักดิ์สิทธิ์, เปิดประตู ให้พระเจ้าซึ่งจะไม่ขัดขวางการที่คุณผ่านที่คุณสามารถส่งผ่าน มันเป็นเรื่องยากมาก

ชาวซิกข์โทรวิหารของพวกเขา Gurudwara ประตูจากโท นั่นคือสิ่งที่โท is-ประตู พระเยซูกล่าวอีกครั้งและอีกครั้ง 'ผมประตู, I am ทางผมจริง มาตามฉัน, ผ่านมา และถ้าคุณผ่านนะว่าคุณจะไม่สามารถที่จะเข้าถึง. '

ใช่บางครั้งมันเกิดขึ้นที่คนมีการทำงานโดยไม่ต้องโท หากโทไม่สามารถใช้ได้แล้วหนึ่งจะต้องทำงานโดยไม่มีปริญญาโท แต่แล้วการเดินทางที่เป็นอันตรายมาก
สำหรับหนึ่งปีที่ผมอยู่ในรัฐ .... เป็นเวลาหนึ่งปีก็เกือบจะไม่สามารถที่จะรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้น สำหรับหนึ่งปีอย่างต่อเนื่องมันก็ยากยิ่งที่จะทำตัวเองให้มีชีวิตอยู่ เพียงเพื่อให้ตัวเองมีชีวิตอยู่คือสิ่งที่เพราะยากมากที่กระหายทั้งหมดหายไป วันจะผ่านและฉันจะไม่รู้สึกหิว ๆ วันจะผ่านและฉันจะไม่รู้สึกกระหายน้ำใด ๆ ผมต้องบังคับตัวเองให้กินบังคับตัวเองให้ดื่ม ร่างกายจึงไม่ existential ที่ฉันได้ทำร้ายตัวเองให้รู้สึกว่าฉันยังคงอยู่ในร่างกาย ฉันได้ไปเคาะหัวของฉันกับผนังที่จะรู้สึกว่าหัวของฉันก็ยังคงมีหรือไม่ เฉพาะในกรณีที่มันทำร้ายฉันจะเป็นเพียงเล็กน้อยในร่างกาย
ทุกเช้าและทุกเย็นผมจะใช้สำหรับ 5-8 กิโลเมตร คนเคยคิดว่าฉันเป็นคนบ้า ผมทำงานมากทำไม? สิบหกกิโลเมตรวัน! มันเป็นเพียงความรู้สึกตัวเองที่จะรู้สึกว่าฉันยังคงเป็นไม่ได้ที่จะสูญเสียการติดต่อกับตัวเองเพียงแค่ต้องรอจนกว่าตาของฉันกลายเป็นสนิทสนมระหว่างการใหม่ที่เกิดขึ้น
และผมต้องทำตัวเองให้ปิดตัวเอง ฉันไม่อยากจะพูดคุยกับใครเพราะทุกอย่างได้กลายเป็นเพื่อให้สอดคล้องว่าแม้จะกำหนดหนึ่งประโยคเป็นเรื่องยาก ในช่วงกลางของประโยคที่ฉันจะลืมสิ่งที่ผมพูดอยู่ตรงกลางของวิธีที่ฉันจะลืมที่ผมจะ แล้วฉันจะต้องกลับมา ฉันอยากจะอ่านหนังสือผมจะอ่านห้าสิบเพจแล้วก็ผมจะจำสิ่งที่ฉันอ่าน? ผมจำไม่ได้ที่ทั้งหมด. '
สถานการณ์ของฉันเป็นเช่น:
ประตูของสำนักงานจิตแพทย์ของระเบิดเปิดและชายคนหนึ่งวิ่งมา
'หมอ' เขาร้อง 'คุณได้มีการช่วยฉัน ฉันแน่ใจว่าฉันสูญเสียใจของฉัน ฉันไม่สามารถจำอะไร-สิ่งที่เกิดขึ้นในปีที่ผ่านมาหรือแม้กระทั่งสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ ฉันจะต้องไปบ้า! '
'Hmmmmmmm,' ไตร่ตรองจิตแพทย์ 'คุณไม่เพียงเมื่อแรกตระหนักถึงปัญหานี้หรือไม่'
คนมองงงงวย, 'ปัญหาอะไร'
นี่คือสถานการณ์ของฉัน! แม้จะเสร็จสิ้นประโยคเต็มเป็นเรื่องยาก ผมต้องทำตัวเองให้ปิดไว้ในห้องนอน ฉันทำมันไม่ได้ชี้ไปที่จะพูดคุยไม่ให้พูดอะไรเพราะพูดอะไรก็จะบอกว่าผมบ้า
สำหรับหนึ่งปีมันหาย ฉันก็จะนอนบนพื้นและมองไปที่เพดานและนับจากที่หนึ่งไปแล้วร้อยกลับจาก 100-1 เพียงเพื่อคงความสามารถในการนับเป็นสิ่งที่อย่างน้อย อีกครั้งและอีกครั้งฉันจะลืม มันใช้เวลาหนึ่งปีสำหรับผมที่จะได้รับการเน้นอีกครั้งที่จะมีมุมมอง
มันเกิดขึ้น มันเป็นความมหัศจรรย์ แต่มันก็ยาก ไม่มีใครที่จะสนับสนุนฉันไม่มีใครที่จะบอกว่าที่ผมไปและสิ่งที่เกิดขึ้น ในความเป็นจริงที่ทุกคนถูกกับมันครูเพื่อนของฉันอวยพรดีของฉัน ทั้งหมดได้กับมัน แต่พวกเขาไม่สามารถทำอะไรพวกเขาเพียงอาจประณามพวกเขาเท่านั้นสามารถขอสิ่งที่ฉันทำ
ผมไม่ได้ทำอะไร! ตอนนี้มันเกินกว่าที่ผม; มันเกิดขึ้น ฉันได้ทำบางสิ่งบางอย่างโดยไม่รู้ตัวผมเคาะประตูตอนที่ประตูเปิด ผมเคยนั่งสมาธิเป็นเวลาหลายปีเพียงนั่งเงียบ ๆ ทำอะไรและโดยและโดยเริ่มรับลงในช่องว่างที่ว่า heartspace, ที่คุณและคุณไม่ได้ทำสิ่งที่คุณเป็นเพียงมีการแสดงตน, Watcher
คุณจะไม่ได้เฝ้าดูเพราะคุณไม่ได้ดูที่คุณเป็นเพียงการแสดงตน คำที่มีจะไม่เพียงพอเพราะคำใดที่ใช้ดูเหมือนว่ามันจะถูกดำเนินการ ไม่ฉันไม่ได้ทำมัน ผมก็นอน, นั่งเดินลึกลงมีผู้กระทำไม่มี ฉันได้สูญเสียความใฝ่ฝันของทุกคนคือความปรารถนาที่จะเป็นใครปรารถนาที่จะเข้าถึงได้ทุกที่ไม่แม้กระทั่งพระเจ้าไม่ได้ไม่ได้นิพพานไม่มี พระพุทธรูปองค์โรคได้หายไปอย่างสมบูรณ์ ฉันถูกโยนเพียงกับตัวเอง
มันเป็นความว่างเปล่าและความว่างเปล่าไดรฟ์หนึ่งบ้า แต่ความว่างเปล่าเป็นประตูเดียวที่จะพระเจ้า นั่นหมายความว่าเฉพาะผู้ที่มีความพร้อมที่จะไปบ้าที่เคยบรรลุ, ไม่มีคนอื่น tao209

ฉันได้รับการมองหาประตูที่จะตรัสรู้ตราบใดที่ผมจำได้จากวัยเด็ก-มากของฉัน ฉันต้องมีการดำเนินการความคิดที่ว่าจากชีวิตที่ผ่านมาฉันเพราะฉันจำไม่ได้วันเดียวในวัยเด็กของฉันในชีวิตนี้ที่ผมไม่ต้องการมัน
และเท่าที่ความบ้าของฉันเป็นห่วงเป็นธรรมชาติที่ผมคิดว่าบ้าโดยทุกคน ผมไม่เคยเล่นกับเด็ก ๆ ผมไม่เคยหาทางที่จะสื่อสารกับเด็กอายุของตัวเองใด ๆ สำหรับผมพวกเขาดูโง่ทำทุกสิ่งที่งี่เง่า ฉันไม่เคยได้เข้าร่วมทีมฟุตบอลใด ๆ วอลเลย์บอลทีมฮอกกี้ทีม แน่นอนพวกเขาทุกคนคิดว่าผมบ้า และเท่าที่ผมกังวลในขณะที่ฉันเติบโตผมเริ่มมองหาที่โลกทั้งโลกเป็นบ้า
ในปีที่ผ่านมาเมื่อฉันถูกยี่สิบเอ็ดมันเป็นช่วงเวลาของการเสียประสาทและการพัฒนา ธรรมชาติผู้ที่รักฉัน, ครอบครัว, เพื่อน ๆ ของฉันของฉันของฉันอาจารย์อาจเข้าใจนิด ๆ หน่อย ๆ สิ่งที่เกิดขึ้นในตัวผม-ทำไมผมจึงแตกต่างจากเด็กคนอื่น ๆ ทำไมฉันจะไปในการนั่งเป็นชั่วโมงกับดวงตาที่ปิดทำไม ผมนั่งที่ธนาคารของแม่น้ำและเดินตรงไปมองที่ท้องฟ้าเป็นเวลาหลายชั่วโมงบางครั้งตลอดทั้งคืน ปกติเป็นคนที่ไม่สามารถเข้าใจสิ่งดังกล่าวและฉันไม่ได้คาดหวังให้พวกเขาเข้าใจความคิดฉันบ้า
ในบ้านของตัวเองของฉันฉันได้กลายเป็นขาดเกือบ ....
โดยและโดยที่พวกเขาขอให้ฉันหยุดสิ่งและช้าช้าพวกเขาก็เริ่มรู้สึกว่าถ้าผมไม่ได้มี และฉันรักมันวิธีที่ผมได้กลายเป็นความว่างเปล่าไม่มีใครขาด นั่นคือหนึ่งปีอย่างมาก ฉันถูกล้อมรอบไปด้วยความว่างเปล่าสิ่งที่ว่างเปล่า, ฉันได้สูญเสียการติดต่อกับโลกทั้งหมด หากพวกเขาเตือนฉันไปอาบน้ำผมจะไปอาบน้ำสำหรับชั่วโมง จากนั้นพวกเขาจะเคาะประตู "มาตอนนี้ออกจากห้องน้ำ คุณได้มาอาบน้ำเพียงพอสำหรับหนึ่งเดือน เพียงแค่ออกมา "ถ้าพวกเขาเตือนฉันกินฉันกิน. มิฉะนั้นจะผ่านวันและฉันจะไม่กิน ไม่ว่าผมถือศีลอด-ฉันมีความคิดเกี่ยวกับการรับประทานอาหารหรืออดอาหารไม่มี ความกังวลทั้งของฉันคือการไปลึกและลึกเข้าไปในตัวเอง และประตูถูกแม่เหล็กเพื่อดึงอันยิ่งใหญ่จึงเหมือนสิ่งที่นักฟิสิกส์ตอนนี้เรียกหลุมดำ
พวกเขากล่าวว่ามีหลุมดำในการดำรงอยู่ หากดาวมาโดยมีโอกาสที่จะเป็นหลุมดำจะถูกดึงเข้าสู่หลุมดำ; มีวิธีที่จะต้านทานแรงดึงที่และไปในหลุมดำไม่เป็นไปในการทำลาย เราไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นในด้านอื่น ๆ ความคิดซึ่งนักฟิสิกส์บางคนมีที่จะหาหลักฐานของฉันก็คือหลุมดำทางด้านนี้เป็นหลุมขาวในด้านอื่น ๆ หลุมไม่สามารถเป็นเพียงด้านใดด้านหนึ่งมันเป็นอุโมงค์
ผมมีประสบการณ์ในตัวเอง บางทีในระดับที่ใหญ่กว่าเดิมเกิดขึ้นในจักรวาล ดาวตาย; เท่าที่เราสามารถมองเห็นมันหายไป แต่ทุกช่วงเวลาที่ดาวใหม่ที่มีการเกิด จากที่ไหน? ในกรณีที่มดลูกของพวกเขาคืออะไร? มันเป็นทางคณิตศาสตร์ง่ายๆที่หลุมดำเป็นเพียงมดลูก-เก่าหายไปเป็นมันและใหม่จะเกิด นี้ผมมีประสบการณ์ในตัวเอง-ผมไม่ได้ฟิสิกส์ นั่นหนึ่งปีของการดึงอย่างมากทำให้ผมและห่างไกลจากผู้คนมากดังนั้นสิ่งที่ฉันจะไม่รู้จักแม่ของฉันเองฉันอาจไม่รู้จักพ่อของตัวเอง; เพื่อให้ห่างไกลว่ามีครั้งฉันลืมชื่อของตัวเอง ฉันพยายามอย่างหนัก แต่มีวิธีที่จะค้นหาสิ่งที่ชื่อของฉันที่เคยเป็นไม่มี
ธรรมชาติที่ทุกคนว่าหนึ่งปีที่ผมบ้า แต่กับผมว่าบ้าก็กลายเป็นสมาธิและจุดสูงสุดของความบ้าคลั่งที่เปิดประตู ฉันผ่านมัน ตอนนี้ฉันอยู่นอกเหนือการตรัสรู้ในด้านอื่น ๆ ของประตู last120

เขาพาผมไป Vaidya กับแพทย์ ในความเป็นจริงที่ฉันถูกนำตัวไปให้แพทย์จำนวนมากและการแพทย์จำนวนมาก แต่เพียงอย่างใดอย่างหนึ่งอายุรเวท Vaidya บอกพ่อของฉัน "เขาไม่ได้เป็นอาการป่วย ไม่ต้องเสียเวลาของคุณ. "แน่นอนพวกเขาก็ถูกลากฉันจากที่หนึ่งไปยังอีก และหลายคนจะให้ฉันยาและฉันอยากจะบอกพ่อของฉัน "ทำไมคุณกังวล? ผมโอเคที่ดีเลิศ. "แต่ไม่มีใครจะเชื่อว่าสิ่งที่ผมพูด พวกเขาจะพูดว่า "คุณเก็บเงียบสงบ คุณเพียงแค่จะใช้ยา มีอะไรผิดปกติในมันได้หรือไม่ "ดังนั้นผมจึงใช้เวลาทุกประเภทของยารักษาโรค
มีเพียงหนึ่ง Vaidya ที่เป็นคนของความเข้าใจของเขาที่ชื่อคือ Pundit Bhaghirath Prasad .... ที่ชายชราได้หายไป แต่เขาเป็นคนที่หายากของความเข้าใจ เขามองที่ผมและเขากล่าวว่า "เขาไม่ได้เป็นอาการป่วย". และเขาเริ่มร้องไห้และกล่าวว่า "ผมได้รับการค้นหาของรัฐนี้เอง เขาเป็นคนที่โชคดี ในชีวิตนี้ฉันไม่ได้รับสถานะนี้ อย่าเอาเขาไปทุกคน เขาเป็นถึงบ้าน. "และเขาร้องไห้น้ำตาแห่งความสุข
เขาเป็นคนหา เขาได้รับการค้นหาทั่วประเทศจากเหตุนี้เพื่อที่ ทั้งชีวิตของเขาคือการค้นหาและสอบสวน เขามีความคิดของสิ่งที่มันเป็นเกี่ยวกับบางส่วน เขากลายเป็นผู้พิทักษ์ของฉันของฉันกับผู้คุ้มครองแพทย์และแพทย์อื่น ๆ เขาพูดกับพ่อของฉัน "คุณปล่อยให้มันมาให้ฉัน ฉันจะดูแล. "เขาไม่เคยให้ฉันยาใด ๆ เมื่อพ่อของฉันยืนยันเขาเป็นเพียงแค่ให้ฉันยาเม็ดน้ำตาลและบอกผมว่า "เหล่านี้เป็นยาเม็ดน้ำตาล เพียงเพื่อปลอบพวกเขาที่คุณสามารถใช้พวกเขา พวกเขาจะไม่เป็นอันตรายต่อพวกเขาจะไม่ช่วย ในความเป็นจริงไม่มีความช่วยเหลือที่เป็นไปได้. "tao209

ในวันมหาวิทยาลัยของฉันและคนคิดว่าผมบ้า ทันใดนั้นฉันอยากจะหยุดแล้วที่ฉันจะยังคงอยู่ในจุดที่ครึ่งชั่วโมงแล้วชั่วโมงเว้นแต่ผมเริ่มเพลิดเพลินกับการเดินอีกครั้ง อาจารย์ของฉันเป็นกลัวว่าเมื่อมีการตรวจสอบว่าพวกเขาจะทำให้ฉันอยู่ในรถและพาฉันไปที่ห้องโถงของมหาวิทยาลัย พวกเขาจะทิ้งฉันอยู่ที่ประตูและรอที่นั่นมีฉันถึงที่โต๊ะหรือไม่อย่างไร ถ้าฉันคือการอาบน้ำของฉันและก็ฉันตระหนักว่าฉันไม่ได้สนุกกับมันผมจะหยุด จุดนั้นคืออะไร? ถ้าฉันถูกกินและฉันได้รับการยอมรับก็ว่าฉันไม่ได้เพลิดเพลินแล้วฉันจะหยุด ....
และโดยและโดยมันก็กลายเป็นกุญแจสำคัญ ผมก็จำได้ว่าเมื่อใดก็ตามที่คุณมีความสุขกับสิ่งที่คุณเป็นศูนย์กลาง ความเพลิดเพลินเป็นเพียงเสียงของการเป็นศูนย์กลาง เมื่อใดก็ตามที่คุณไม่ได้เพลิดเพลินกับสิ่งที่คุณจะปิดศูนย์ จากนั้นไม่บังคับมันคงไม่จำเป็นต้อง ถ้าคนคิดว่าคุณบ้าปล่อยให้พวกเขาคิดว่าคุณบ้า ภายในไม่กี่วันคุณจะได้ตามประสบการณ์ของตัวเองของคุณหาวิธีการที่คุณหายไปเอง คุณกำลังทำพันหนึ่งสิ่งที่คุณไม่เคยมีความสุขและยังคงที่คุณกำลังทำพวกเขาเพราะคุณถูกสอนให้ คุณเป็นเพียงแค่การเติมเต็มหน้าที่รับผิดชอบของคุณ trans404

ผมเคยไปเดินเล่นตอนเช้าและฉันใช้ในการส่งบ้านที่สวยงามทุกวันที่เส้นทางของฉันคือ และวันหนึ่งเมื่อผมกลับมาอาทิตย์ที่ส่องแสงเป็นเพียงบนใบหน้าของฉัน; ฉันคือ perspiring-ฉันได้หายไปสำหรับสี่ห้ากิโลเมตรและเพียงแค่ ... ฉันไม่สามารถย้ายจากสถานที่ที่ ฉันต้องได้รับสิบแปดสิบเจ็ดหรือ บางสิ่งบางอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างดวงอาทิตย์และเช้าวันที่สวยงาม, ที่ฉันก็ลืมว่าฉันต้องไปที่บ้าน ฉันก็ลืมว่าผม ผมเพียงแค่ยืน
แต่คนที่เป็นเจ้าของบ้านเขาได้รับการเฝ้าดูฉันเกือบปีที่ผมมาและไปตามด้านข้างของบ้าน; ในวันนี้สิ่งที่เกิดขึ้น? ฉันเพียงแค่แช่แข็ง แต่แช่แข็งในความดีใจดังกล่าว!
เขามาและส่ายฉันและมันเป็นเหมือนลงมาจากสถานที่ห่างไกลมากวิ่งเข้าไปในร่างกายของฉัน เขากล่าวว่า "มีอะไรเกิดขึ้น?"
ผมพูดว่า "นั่นคือสิ่งที่ผมจะถามคุณ บางสิ่งบางอย่างอย่างแน่นอนที่เกิดขึ้นและสิ่งที่ฉันต้องการจะเกิดขึ้นตลอดไป ฉันไม่ได้ คุณไม่จำเป็นมีความกังวลใจสั่นฉันและฉันกลับมา ผมได้ย้ายเข้าไปในพื้นที่ซึ่งเป็นอย่างใหม่กับผมและมันก็ isness บริสุทธิ์บาง. "
สิ่งที่สามารถทำมันดูเหมือนว่าเป็นเพียงแค่การเตรียมความพร้อมของคุณรู้หรือไม่รู้, ความใกล้ชิดของคุณไปยังจุดที่ปรากฏการณ์สามารถเรียก .... แต่ชนิดของประสบการณ์นี้ไม่ได้อยู่ในอำนาจของคุณ มันเกิดขึ้นกับคุณเช่นฟ้าผ่า trans12

มันเกิดขึ้นครั้งเดียวกับผมหลายปีที่ผ่านมา ผมเคยได้รับการขึ้นที่ 3 น. และไปเดินเล่น มันเป็นคืนที่น่ารักและริมถนนถูกปกคลุมอย่างหนาแน่นโดยกลุ่มของป่าไผ่ มีการเปิดเล็กน้อยจุดหนึ่งที่มิฉะนั้นจะถูกปกคลุมตลอดทางพร้อม ผมเคยใช้ตรงจากปลายด้านหนึ่งไปยังคนอื่น ๆ ของที่ทอดยาวทางเดียวแล้วเรียกใช้หันไปข้างหลังทางอื่น ในชั่วโมงจาก 3 น. ถึง 4 am-ฉันจะทำการออกกำลังกายของฉันมี วันหนึ่งสิ่งที่แปลกที่เกิดขึ้น ในขณะที่ฉันกำลังวิ่งไปข้างหลังและยังคงอยู่ภายใต้พื้นที่ไม้ไผ่-สีเทา,-man-นมถูกใกล้ฉันกับภาชนะที่ว่างเปล่าทั้งหมดของเขาในทางของเขาในการเก็บรวบรวมนมจากนมบางส่วน แล้วก็เป็นฉันโผล่ออกมาจากร่มเงาในพื้นที่มันก็สว่างด้วยแสงจันทร์คืนที่เขาจะได้เห็นผมในทันที ขณะก่อนที่ผมมองไม่เห็นดังนั้นทั้งหมดในทันที ... และทำงานไปข้างหลัง! ผีเท่านั้นที่จะรู้จักกันในการทำงานไปข้างหลัง!
ที่ขายนมโยนภาชนะบรรจุที่ว่างเปล่าออกไปและวิ่งหนีออก มีบางอย่างแปลก ๆ เกี่ยวกับวิธีที่เขาวิ่งหนีออกมา ฉันมีความคิดเขาได้กลายเป็นกลัวดังนั้นฉันไม่ดังนั้นฉันวิ่งตามหลังเขามาเพื่อช่วย ตอนนี้เขาวิ่งไปหาชีวิตของเขา! ฉันวิ่งได้เร็วขึ้นหลังจากที่เขาออกมาจากความกังวลเรียกให้เขาหยุดความเร็วมากขึ้นเขาก็ถูกดึงดูด ผมไม่เคยเห็นมาก่อนทำงานทุกคนแบบนั้นน่ะ! แล้วฉันได้ฉ​​ุกคิดว่าบางทีฉันเป็นเพียงคนเดียวคนอื่น ๆ รอบ ๆ ที่นี่และเขาได้กลายเป็นกลัวของฉัน
ได้ยินเสียงของภาชนะบรรจุที่ล้มและเท้าที่ใช้คนในโรงแรมใกล้เคียงที่ตื่นขึ้นมา ฉันไปกับเขาและถามเขาว่าเขารู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้น เขากล่าวว่า "ถ้าคุณจะถามผมผมรู้ว่าคุณทำงานไปข้างหลังที่นี่ทุกวัน แต่ยังคงฉันได้กลัวในบางครั้ง คนที่ต้องได้รับใหม่บนถนนสายนี้. "
ฉันกล่าวว่า "Keep ภาชนะเหล่านี้กับคุณอาจจะคนจะกลับมาในตอนเช้า." เขาไม่ได้กลับแม้ขณะนี้! เมื่อใดก็ตามที่ฉันได้ผ่านจากโรงแรมนั้นอีกครั้งผมได้สอบถามว่าคนที่ได้กลับมา เขาไม่เคยกลับมา
ขณะนี้มีวิธีการบอกคนว่าสิ่งที่เขาได้เห็นคือ 'เท็จเกือบ' ที่ไม่มีคือ มีผีไม่มีคนอยู่ แต่เขามีการจัดการที่จะเห็นมัน! สำหรับเขาคือผีจริงสมบูรณ์มิฉะนั้นเขาจะไม่ได้หายไปสำหรับการที่เป็นเวลานาน ผู้ชายคนนั้นต้องมีบางประสบการณ์ที่ผ่านมาว่าเขากำหนดไว้ในฉาก
อะไรคือเรื่องจริงไม่ใช่สิ่งที่เราจะเห็น; เราจะเห็นสิ่งที่ตาของเราจะแสดงให้เรา ใจของเราคือการจัดเก็บภาษีกิจกรรมแต่ละช่วงเวลาและเราจะเห็นผู้ที่รู้สิ่งและแน่นอนไม่ออกมีในโลก

โลกทั้งโลกนี้เป็นส่วนขยายของใจของเรา สิ่งที่เราเห็นเป็นที่คาดการณ์โดยเรา โครงการแรกที่เราแล้วที่เราเห็น โครงการแรกที่เรางูในเชือกแล้วที่เราเห็นแล้ววิ่งหนีไป นี้โลกทั้งโลกเป็นเช่นนั้น finger07

สำหรับสิบปีที่ผมใช้ในการทำงานแปดไมล์ทุกเช้าและแปดไมล์ทุกวันจาก I947 I957 ไป มันเป็นสิ่งที่ปกติ และฉันมาพบกับหลายสิ่งหลายผ่านการทำงาน ที่สิบหกกิโลเมตรต่อวันผมจะล้อมรอบโลกเจ็ดครั้งในบรรดาสิบปี หลังจากที่คุณเรียกกิโลเมตรที่สองหรือสามช่วงเวลาที่มาเมื่อสิ่งที่เริ่มไหลและคุณจะไม่มีอยู่ในหัวคุณจะกลายเป็นร่างกายของคุณคุณจะร่างกาย คุณเริ่มต้นการทำงานเป็นชีวิตมนุษย์เป็นฟังก์ชั่นต้นไม้เป็นสัตว์ทำงาน คุณจะกลายเป็นเสือหรือนกยูงหรือหมาป่า คุณลืมหัวทั้งหมด มหาวิทยาลัยถูกลืม, องศาจะลืมคุณไม่ทราบว่าสิ่งที่คุณก็มี
ในความเป็นจริงตามและโดยหลังจากที่สามหรือสี่กิโลเมตรคุณไม่สามารถตั้งครรภ์ของตัวเองเป็นหัวหน้า จำนวนครั้งที่เกิดขึ้น เพลโตถูกลืม, ฟรอยด์ได้หายไปทั้งหมดหายไปดิวิชั่น-เพราะพวกเขาบนพื้นผิวและลึกลงความสามัคคีของคุณเริ่มต้นยืนยันตัวเอง
วิ่งต้านลมในตอนเช้าเมื่อสิ่งที่สดใหม่และการดำรงอยู่ทั้งที่อยู่ในความสุขใหม่ให้จมอยู่ในความสุขใหม่ของวันใหม่และทุกสิ่งที่มีความสดใหม่และหนุ่มสาวที่ผ่านมาได้หายไปทุกอย่างได้ออกมาจาก ส่วนที่เหลือล​​ึกลงไปในคืน, ทุกสิ่งที่เป็นผู้บริสุทธิ์, ดั้งเดิม-กึกแม้กระทั่งวิ่งหายไป มีเพียงการทำงานเป็น มีการทำงานของร่างกายยังไม่มีมีเพียงการทำงานเป็น และโดยและโดยการที่คุณจะเห็นว่าการเต้นรำเกิดขึ้นกับลมกับฟ้ากับรังสีดวงอาทิตย์ที่มาพร้อมกับต้นไม้กับดิน คุณกำลังเต้นรำ คุณเริ่มรู้สึกชีพจรของจักรวาล นั่นคือทางเพศ ว่ายน้ำในแม่น้ำเป็นทางเพศ Copulating ไม่ได้เป็นเพียงสิ่งที่ทางเพศอะไรที่ร่างกายของคุณกะพริบกันโดยสิ้นเชิงกับยับยั้งไม่เป็นทางเพศ
ดังนั้นเมื่อผมใช้คำว่า 'เพศ' ผมหมายถึงประสบการณ์ในการนี​​้ทั้งสิ้น Genitality เป็นเพียงหนึ่งในฟังก์ชั่นของเรื่องเพศ มันกลายเป็นสิ่งสำคัญมากเกินไปเพราะเราลืมฟังก์ชั่นรวมของความสัมพันธ์ทางเพศ ในความเป็นจริง mahatmas เรียกว่าคุณได้ทำคุณมากที่อวัยวะเพศมาก โทษทั้งตรงกับธรรมิกชนของคุณและ mahatmas-พวกเขาเป็นต้นเหตุที่อาชญากร พวกเขาไม่เคยบอกคุณว่าเรื่องเพศที่แท้จริงคือ
โดยและโดยความสัมพันธ์ทางเพศได้กลายเป็นถูกคุมขังไปยังอวัยวะเพศ; มันได้กลายเป็นท้องถิ่นจะไม่รวม genitality ท้องถิ่นเป็นที่น่าเกลียดเพราะที่มากที่สุดที่จะสามารถทำให้คุณโล่งอก; มันไม่สามารถทำให้คุณสำเร็จความใคร่ อุทานไม่ได้เป็นสำเร็จความใคร่ ejaculations ทั้งหมดที่มีจะไม่สำเร็จความใคร่และสำเร็จความใคร่ของแต่ละไม่ได้เป็นประสบการณ์ที่ยอด อุทานเป็นอวัยวะเพศสำเร็จความใคร่ทางเพศและเป็นประสบการณ์ทางจิตวิญญาณสูงสุดคือ เมื่อความสัมพันธ์ทางเพศถูกกักขังอยู่ในอวัยวะเพศที่คุณสามารถมีการบรรเทาทุกข​​์เท่านั้นคุณก็จะสูญเสียพลังงานที่คุณไม่ได้รับอะไร มันเป็นเพียงแค่โง่ มันก็เหมือนกับการบรรเทาที่ออกมาจากจามดี, ไม่เกินที่
แต่ก็มีการสำเร็จความใคร่ไม่ได้เพราะร่างกายรวมของคุณไม่สั่น คุณไม่ได้อยู่ในการเต้นรำที่คุณไม่เข้าร่วมกับทั้งของคุณจะไม่ศักดิ์สิทธิ์ มันเป็นบางส่วนและบางส่วนมากจะไม่สามารถสำเร็จความใคร่สำเร็จความใคร่เพราะเป็นไปได้ก็ต่อเมื่อมีชีวิตทั้งหมดที่มีส่วนเกี่ยวข้อง เมื่อคุณเต้นจากปลายเท้าของคุณไปยังหัวของคุณเมื่อเส้นใยทุกกะพริบเป็นของคุณเมื่อทุกเซลล์ของร่างกายของคุณเต้นเมื่อมีวงออเคสตราที่ดีภายในคุณเมื่อทุกอย่างเป็นเต้นแล้วมีการสำเร็จความใคร่คือ แต่สำเร็จความใคร่ทุกคนไม่ได้เป็นประสบการณ์ที่ยอดทั้ง เมื่อคุณเต้นเป็นจังหวะโดยสิ้นเชิงภายในจึงเป็นเรื่องสำเร็จความใคร่ เมื่อจำนวนทั้งสิ้นของคุณเข้าร่วมกับจำนวนทั้งสิ้นของการดำรงอยู่มันเป็นประสบการณ์ที่ยอด และผู้คนได้ตัดสินใจในการพุ่งออกมาพวกเขาได้ลืมสำเร็จความใคร่และพวกเขาได้ลืมสนิทประสบการณ์สูงสุด พวกเขาไม่ทราบว่ามันคืออะไร
และเนื่องจากพวกเขาไม่สามารถบรรลุสูงกว่าพวกเขาจะถูกคุมขังในที่ต่ำกว่า เมื่อคุณสามารถบรรลุสูงขึ้นเมื่อคุณสามารถที่จะบรรลุที่ดีขึ้นตามธรรมชาติที่ลดลงจะเริ่มหายไปเมื่อสอดคล้องของตัวเอง หากคุณเข้าใจฉัน ... เซ็กซ์จะถูกเปลี่ยน แต่ไม่ประโลมโลก คุณจะกลายเป็นทางเพศมากขึ้น ในฐานะที่เป็นเพศหายไปคุณจะกลายเป็นทางเพศมากขึ้น ในกรณีที่มีเพศสัมพันธ์จะไป? มันจะกลายเป็นความสัมพันธ์ทางเพศของคุณ คุณจะกลายเป็นความรู้สึกมากขึ้น คุณจะมีชีวิตอยู่กับความเข้มมากขึ้นด้วยเปลวไฟมากขึ้นคุณจะมีชีวิตอยู่เหมือนคลื่นที่ยิ่งใหญ่ เหล่านี้คลื่นเล็ก ๆ จะหายไป คุณจะกลายเป็นพายุคุณจะกลายเป็นลมที่ดีที่สามารถเขย่าต้นไม้และภูเขา คุณจะน้ำน้ำท่วม เทียนของคุณจะเผาไหม้ที่ปลายทั้งสองเข้าด้วยกันพร้อมกัน
และในขณะที่แม้กระทั่งถ้าคุณได้รับอนุญาตให้อาศัยอยู่เพียงหนึ่งช่วงเวลาที่เกินพอที่คุณได้ลิ้มรสของนิรันดร์ parad107

ให้ฉันบอกคุณประสบการณ์ที่น่าทึ่งฉันมี มันได้เกิดขึ้นเพียงเพื่อฉันฉันไม่เคยบอกมันก่อน เกี่ยวกับสิบเจ็ดสิบแปดหรือปีที่ผ่านมาฉันใช้ในการนั่งสมาธิจนดึกดื่นนั่งอยู่ในชั้นของต้นไม้
ฉันมักจะรู้สึกว่าร่างกายมีอิทธิพลมากขึ้นกว่าคุณถ้าคุณนั่งสมาธินั่งอยู่บนพื้นดิน ร่างกายที่ทำจากดินและกองกำลังของร่างกายทำงานอย่างมีอำนาจมากหาก meditates นั่งอยู่บนพื้นดิน ทั้งหมดพูดคุยของ yogis นี้ขยับขึ้นไปสูงกว่าระดับที่ภูเขาหิมาลัยเพื่อเป็นไม่ได้โดยไม่มีเหตุผล; เป็นวิทยาศาสตร์มาก มากกว่าระยะห่างระหว่างร่างกายและแผ่นดิน, เลสเบี้ยนดึงขององค์ประกอบของโลกในร่างกาย
ดังนั้นผมจึงใช้ในการนั่งสมาธิทุกคืนนั่งอยู่ในต้นไม้
คืนหนึ่ง ... ผมไม่ทราบว่าเมื่อฉันกลายเป็นแช่อยู่ในสมาธิลึกและฉันไม่ทราบว่าที่สิ่งที่ชี้ให้ร่างกายของฉันลดลงจากต้นไม้ แต่เมื่อมันได้ผมมองกับการเริ่มต้นมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น
ฉันยังอยู่ในต้นไม้ แต่ร่างกายได้ลดลงด้านล่าง มันยากที่จะบอกว่าผมรู้สึกว่าในเวลานั้น ฉันยังคงนั่งอยู่ในต้นไม้และร่างกายคือด้านล่าง เฉพาะสายสีเงินเดียวที่เชื่อมต่อฉันกับสะดือของร่างกายสีเงินสายของฉันมันวาวมาก อะไรจะเกิดขึ้นต่อไปได้เกินความเข้าใจของฉัน ฉันจะกลับไปที่ร่างกายของฉันได้อย่างไร
ผมไม่ทราบว่านานรัฐนี้กินเวลานาน แต่มันก็เป็นประสบการณ์ที่ยอดเยี่ยม เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นร่างกายของฉันจากภายนอกและจากวันเป็นอย่างยิ่งที่เกี่ยวกับร่างกายหยุดอยู่ ตั้งแต่นั้นมาฉันเสร็จด้วยความตายเพราะฉันมาเพื่อดูร่างกายอื่นที่แตกต่างจากนี้หนึ่งฉันมาจะได้สัมผัสกับร่างกายบอบบาง มันยากที่จะบอกว่านานเท่าใดประสบการณ์ครั้งนี้กินเวลา
ด้วยการทำลายของรุ่งอรุณ, ผู้หญิงสองคนจากหมู่บ้านใกล้เคียงที่ผ่านไปแบกหม้อนมบนหัวของพวกเขา ขณะที่พวกเขาเข้าหาต้นไม้ที่พวกเขาเห็นร่างกายของฉันโกหกมี พวกเขามาและนั่งต่อไปให้กับร่างกาย ผมดูทั้งหมดนี้ได้จากข้างต้น ดูเหมือนว่าผู้หญิงเอาร่างกายจะตาย พวกเขาวางไว้มือของพวกเขาบนหัวของฉันและในช่วงเวลาเช่นถ้าตามกำลังที่มีประสิทธิภาพของสถ​​านที่น่าสนใจ, ผมกลับมาเข้าสู่ร่างกายและดวงตาของฉันเปิด
ณ จุดที่ผมมีประสบการณ์อย่างอื่นมากเกินไป ฉันรู้สึกว่าผู้หญิงคนสามารถสร้างการเปลี่ยนแปลงทางเคมีในร่างกายของมนุษย์และเพื่อให้สามารถที่มนุษย์ในร่างกายผู้หญิง ฉันยังสงสัยว่าสัมผัสของผู้หญิงที่เกิดจากผลตอบแทนของฉันให้กับร่างกาย ต่อมาฉันได้ประสบการณ์มากมายชนิดนี้ พวกเขาอธิบายว่าทำไม tantrikas ของอินเดียที่ทดลองอย่างมีสมาธิและความตายได้เชื่อมโยงตัวเองกับผู้หญิงมากเกินไป

ในระหว่างประสบการณ์ที่เข้มข้นของสมาธิร่างกายส่องสว่างของมนุษย์ร่างกายบอบบางของเขาไม่สามารถกลับโดยความช่วยเหลือของผู้หญิงถ้ามันได้ออกมาจากร่างกาย ในทำนองเดียวกันผู้หญิงส่องสว่างร่างกายบอบบางไม่สามารถนำกลับไปโดยไม่มีความช่วยเหลือของมนุษย์ ในฐานะที่เป็นหน่วยงานชายและหญิงเชื่อมต่อวงจรไฟฟ้าเสร็จสมบูรณ์และมีจิตสำนึกที่ได้ไปออกผลตอบแทนอย่างรวดเร็วให้กับร่างกาย
หลังจากเหตุการณ์นี้ผมมีอย่างต่อเนื่องชนิดเดียวกันประสบการณ์ที่เกี่ยวกับหกครั้งในหกเดือน และในบรรดาหกเดือนผมก็รู้สึกว่าฉันได้สูญเสียอย่างน้อยสิบปี off ชีวิตของฉัน ถ้าฉันจะอยู่ถึงเจ็ดสิบ, ตอนนี้ฉันสามารถอยู่ถึงหกสิบ ฉันก็ผ่านประสบการณ์ที่แปลกบางอย่างในหกเดือนนั้นแม้ผมบนหน้าอกของฉันกลายเป็นสีขาว ฉันไม่สามารถเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น
มันเกิดขึ้นกับผม แต่ที่เชื่อมต่อระหว่างร่างกายและร่างกายที่มี ruptured, ได้รับการขัดจังหวะว่าการปรับความกลมกลืนที่มีอยู่ระหว่างทั้งสองได้หักลง สิ่งที่ยังเกิดขึ้นกับผมคือว่าเหตุผลสำหรับ Shankaracharya ตายเมื่ออายุได้สามสิบสามและ Vivekananda ตายตอนอายุสามสิบหกคืออะไร มันจะกลายเป็นเรื่องยากที่จะมีชีวิตอยู่เมื่อการเชื่อมต่อระหว่างทั้งสององค์กรแบ่งทันที นี้อธิบายว่าทำไม Ramakrishna ถูกปิดล้อมด้วยความเจ็บป่วยและ Ramana ตายจากโรคมะเร็ง สาเหตุที่ไม่ได้มีอยู่จริง; ค่อนข้างทำลายจากการปรับตัวระหว่างร่างกายและบอบบางของพวกเขาเป็นผู้รับผิดชอบมัน
เป็นที่เชื่อกันโดยทั่วไปว่าเป็น yogis คนที่มีสุขภาพ แต่ความจริงเป็นสมบูรณ์ตรงข้าม ความจริงก็คือ yogis ได้เสมอป่วยและเสียชีวิตที่อายุต้น เหตุผลเดียวสำหรับการนี​​้คือการปรับตัวที่จำเป็นระหว่างทั้งสององค์กรจะกลายเป็นขัดจังหวะ เมื่อร่างกายบอบบางออกมาจากร่างกายมันไม่เคย reenters อย่างเต็มที่และการปรับตัวจะไม่บูรณะอย่างสมบูรณ์ แต่แล้วมันไม่จำเป็นต้อง มีเหตุผลสำหรับมันไม่มีมันมีความหมายไม่
ด้วยการใช้กำลังจะเพียงแค่มีอำนาจจะใช้พลังงานที่สามารถนำมาวาดภายในเพียงแค่ความคิดความรู้สึกว่า "ผมต้องการที่จะเปิดในผมต้องการที่จะย้อนกลับไปในที่ฉันต้องการกลับภายในผมต้องการที่จะมา กลับมา "แล้วคุณมีความปรารถนาดังกล่าวที่รุนแรงเช่นอารมณ์ที่มีประสิทธิภาพ; ถ้าสิ่งมีชีวิตทั้งหมดของคุณมีการเติมด้วยความปรารถนาที่หลงใหลรุนแรงเพื่อกลับไปที่ศูนย์ของคุณถ้าร่างกายทั้งหมดของคุณมีการสั่นด้วยความรู้สึกนี้สักวันมัน สามารถเกิดขึ้นได้ทันทีที่คุณจะกลับไปหลักของคุณและเป็นครั้งแรกให้ดูที่ร่างกายของคุณจากภายใน
เมื่อพูดถึงโยคะเกี่ยวกับพันของหลอดเลือดแดงและหลอดเลือดดำก็ไม่ได้เป็นจากมุมมองของสรีรวิทยา yogis ไม่มีอะไรจะทำอย่างไรกับสรีรวิทยา เหล่านี้ได้รับทราบจากภายใน; ดังนั้นเมื่อมองในวันนี้หนึ่งสิ่งมหัศจรรย์ที่หลอดเลือดแดงและหลอดเลือดดำเหล่านี้เป็น ในกรณีที่เจ็ดจักระศูนย์ภายในร่างกายเป็นที่พูดถึงโยคะเกี่ยวกับ? พวกเขาจะไม่มีที่ไหนในร่างกาย เราไม่สามารถพบพวกเขาเพราะเรากำลังมองหาที่ร่างกายจากภายนอก
มีหนึ่งวิธีอื่น ๆ เพื่อสังเกตร่างกายจากภายในคือผ่านทางสรีรวิทยาภายใน นั่นเป็นทางสรีรวิทยาที่ลึกซึ้ง เส้นประสาทหลอดเลือดดำและศูนย์ของร่างกายเป็นที่รู้จักกันผ่านทางสรีรวิทยาภายในที่แตกต่างกันทั้งหมดโดยสิ้นเชิง คุณจะไม่ได้พบพวกเขาที่ใดก็ได้ในร่างกายนี้ ศูนย์เหล่านี้เป็นเขตติดต่อระหว่างร่างกายและจิตวิญญาณภายในจุดที่ประชุมทั้ง
จุดนัดพบที่ใหญ่ที่สุดคือสะดือ คุณอาจสังเกตเห็นถ้าคุณได้รับในทันทีที่เกิดอุบัติเหตุขับรถ, สะดือจะเป็นครั้งแรกที่จะรู้สึกผลกระทบ สะดือจะกลายเป็นวุ่นวายในครั้งเดียวเพราะที่นี่เขตติดต่อระหว่างร่างกายและจิตใจเป็นที่ลึกที่สุดของทั้งหมด เห็นการตายของศูนย์นี้จะเป็นครั้งแรกที่จะกลายเป็นรบกวน ทันทีที่ตายปรากฏขึ้นสะดือจะถูกรบกวนในความสัมพันธ์กับศูนย์กลางของร่างกาย มีการจัดเรียงภายในของร่างกายซึ่งมีผลมาจากการติดต่อระหว่างร่างกายและร่างกายภายในคือ จักระเป็นเขตติดต่อของพวกเขา
ดังนั้นเห็นได้ชัดเพื่อทราบร่างกายจากภายในคือการรู้ชนิดที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงของโลกรวมกันในโลกที่เรารู้ว่าไม่มีอะไรแน่นอนเกี่ยวกับ วิทยาศาสตร์การแพทย์รู้อะไรเกี่ยวกับมันและจะไม่บางครั้ง เมื่อคุณพบว่าร่างกายจะแยกจากคุณคุณจะเสร็จสิ้นด้วยความตาย คุณมารู้ว่ามีการตายไม่มี และจากนั้นคุณสามารถจริงจะออกมาจากร่างกายและมองไปที่มันด้วยตัวเองจากภายนอก
คำถามที่เกี่ยวข้องกับชีวิตและความตายที่ไม่ได้เรื่องของความคิดทางปรัชญาหรือเลื่อนลอย บรรดาผู้ที่คิดเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้ไม่เคยสำเร็จอะไร สิ่งที่ฉันพูดถึงเป็นวิธีการดำรงอยู่ มันสามารถที่รู้จักกันว่า "I am ชีวิต" ก็สามารถเป็นที่รู้จักกันว่า ". ผมไม่ได้กำลังจะตาย" หนึ่งสามารถมีชีวิตอยู่ประสบการณ์นี้เราสามารถใส่ลงในนั้น now08

ทำให้ผมนึกถึงความฝันที่ฉันไม่เคยได้ที่จะลืม
ในความฝันนี้ซึ่งมาให้ฉันจำนวนครั้งที่มีบันไดยาวกับ rungs บนของหายไปอย่างสมบูรณ์ในเมฆ มันดูเหมือนจะเป็นบันไดที่นำไปสู่​​ท้องฟ้า กระตุ้นด้วยความปรารถนาระงับไปถึงท้องฟ้าที่ฉันเริ่มที่จะปีน แต่มันเป็นเรื่องยากมากในแต่ละรุ่งจำเป็นต้องมีความพยายามที่ดี การหายใจของฉันเพิ่มขึ้นทำให้เครียดและเหงื่อเทออกมาจากหน้าผากของฉัน แต่ที่ผมปรารถนาจะไปให้ถึงท้องฟ้าเป็นเพื่อที่ดีที่ผมไปเมื่อปีนเขา เร็ว ๆ นี้มีความรู้สึกของการหายใจไม่ออกได้และดูเหมือนว่าหัวใจของฉันจะให้ออก แต่ทั้งหมดในครั้งเดียวฉันตระหนักว่าฉันไม่ได้ปีนเท่านั้นที่เหมืองไม่บันไดเท่านั้น มีจำนวนอนันต์ของบันไดและตัวเลขที่ไม่รู้จบของคนปีนขึ้นไป ผมมีประสบการณ์การหลั่งไหลของการแข่งขันที่ยอดเยี่ยมและผมก็เริ่มที่จะปีนได้เร็วขึ้น นี้การแข่งขันบ้านี้ใช้ของทุกจุดแข็งของเราที่จะให้ปีนเขาอย่างต่อเนื่องจนในที่สุดก็จางหายไปในตอนท้ายของความฝัน
นั่นคือเสมอกัน
ในที่สุดผมก็มาถึงขั้นสุดท้าย มีรุ่งกว่าไม่มีและหันกลับมาผมเห็นว่ามีบันไดยังไม่มีการอย่างใดอย่างหนึ่ง และแล้วฤดูใบไม้ร่วงที่สืบเชื้อสายมาจากความสูงที่ดีที่จะเริ่มต้น แม้มันเป็นความเจ็บปวดมากขึ้นว่าปีน ความตายดูเหมือนหลีกเลี่ยงไม่ได้ และแน่ใจว่าพอก็คือค​​วามตายของฉัน และช็อตของการเสียชีวิตที่ตื่นขึ้นมาอย่างสม่ำเสมอครับ
But that dream shows me a great truth, and since the first time I have had it life has seemed nothing more to me than an extension of that dream. In every dream is there not some kind of vision of the mad rush in which mankind is involved? Doesn't every mad scramble end in death? But then, ask yourself what “death” means. Doesn't it just mean there is no higher rung on the ladder? Death is the end of rushing. It is an end to the future; it is the impossibility of any further possibilities. The rushing, racing mind leads a man to great heights, and what is death but the fall from those heights?
Whenever there is a mad race of any kind, death invariably steps in. It makes no difference whether the goal is wealth or religion or enjoyment or renunciation. Wherever there is rushing there is dreaming, but where there is no rushing, racing mind, there is truth. And there is life too—the life that has no death. long05

The desire to be on the peaks is a wrong desire—all desires as such are wrong, and religious desires are far more wrong than any other desires for the simple reason that other desires can be fulfilled. Of course, by their fulfillment you will not go beyond frustration; fulfilled or not fulfilled, frustration is inevitable. If your desire is fulfilled you will be frustrated—in fact, more so, because now you will see you were chasing a shadow; you have got it and there is nothing in it. If your desire is not fulfilled you will be frustrated, because your whole life is wasted and you have not been able to fulfill a single desire. All your hopes are shattered.
Hopes are bound to be shattered. To hope is to hanker for hopelessness, to desire is to breed frustration. But in the worldly things at least there is a possibility of succeeding, failing, attaining, not attaining. But in spiritual matters there is no question of attainment at all because the goose is out! Nothing can be done about it, it is already out. The moment you start enjoying your valley you are on the peak—there is no other peak!
One day I suddenly decided enough is enough. I dropped the idea of the peaks and started enjoying the valley, and a miracle I saw: the valley disappeared. In fact, from the very beginning there had been no valley, I was always on the peak, but because I was searching for a peak I could not see where I was.
Your eyes are focused far away, hence you miss the obvious. It is here, and your mind is there, arrowed into the blue sky. And the reality surrounds you: it is closer than your very heartbeat, it is closer than your breathing, it is closer than the circulation of your blood, it is closer than your very marrow, it is closer than your very consciousness. It is your very core, your very being! goose03

I used to ask myself, “Who am I?” It is impossible to count how many days and nights I passed in this query. The intellect gave answers heard from others, or born of conditioning. All of them were borrowed, lifeless. They brought no contentment. They resonated a little at the surface, and then disappeared. The inner being was not touched by them. No echo of them was heard in the depths. There were many answers to the question, but none was correct. And I was untouched by them. They could not rise to the level of the question.
Then I saw that the question came from the center but the replies touched only the periphery. The question was mine, but the answers came from outside; the question arose from my innermost being, the replies were imposed from outside. This insight became a revolution. A new dimension was revealed.
The responses of the intellect were meaningless. They had no relevance to the problem. An illusion had shattered. And what a relief it was!
It seemed as if a closed door had been flung open, filling the darkness with light. The intellect had been providing the answers—that was the mistake. Because of these false answers, the real answer could not arise. Some truth was struggling to surface. In the depths of consciousness some seed was seeking the way to break open the ground in order to reach the light. Intellect was the obstruction.
When this was made plain, the answers began to subside. Knowledge acquired from outside began to evaporate. The question went ever deeper. I did not do anything, only kept on watching.
Something novel was happening. I was speechless. What was there to do? I was, at the most, simply a witness. The reactions of the periphery were fading, perishing, becoming nonexistent. The center now began to resonate more fully.
“Who am I?” My entire being was throbbing with this thirst.
What a violent storm it was! Every breath quaked and trembled in it.
“Who am I?” – like an arrow, the question pierced through everything and moved within.
I remember—what an acute thirst it was! My very life had turned into thirst. Everything was burning. And like a flame of fire the question stood forth, “Who am I?”
The surprise was that the intellect was completely silent. The incessant flow of thoughts had stopped. What had happened? The periphery was absolutely still. There were no thoughts, no conditionings of the past.
Only I was there—and there was the question too. No, no— I myself was the question.
And then the explosion. In a moment, everything was transformed. The question had dropped. The answer had come from some unknown dimension.
Truth is attained through a sudden explosion, not gradually.
It cannot be compelled to appear. It comes.
Emptiness is the solution, not words. Becoming answerless is the answer.
Someone asked yesterday—and someone or the other asks every day—”What is the answer?”
I say, “If I mention it, it is meaningless. Its meaning lies in realizing it oneself.” sdwisd01

I tell you from my own experience that there is no easier path than merging with one's own self. The only thing one has to do is stop seeking for the support of anything on the surface of the mind. By catching hold of thoughts you cannot drown and because of their support you remain on the surface.
We are in the habit of catching hold of thoughts. As soon as one thought passes on we catch hold of another—but we never enter the gap between two successive thoughts. This gap itself is the channel to drowning in the depths. Do not move in thoughts—go deep down between them in the gaps.
How can this be done? It can be done by awareness, by observing the stream of thoughts. Just as a man standing on the side of a road watches the people passing by, you should observe your thoughts. They are simply pedestrians, passing by on the road of the mind within you. Just watch them. Don't form judgment about any of them. If you can observe them with detachment, the fist that has been gripping them opens automatically and you will find yourself standing, not in thoughts, but in the interval, in the gap between them. But the gap has no foundation so it isn't possible just to stand there. Simply by being there you drown.
And this drowning itself is the real support because it is through this that you reach the being you really are. One who seeks support in the realm of thoughts is really suspended in the air without support—but he who throws away all crutches attains the support of his own self. pway07

A meditator has to remember not to struggle with the thoughts. If you want to win, don't fight. That is a simple rule of thumb. If you want to win, simply don't fight. The thoughts will be coming as usual. You just watch, hiding behind your blanket; let them come and go. Just don't get involved with them.
The whole question is of not getting involved in any way—appreciation or condemnation, any judgment, bad or good. Don't say anything, just remain absolutely aloof and allow the mind to move in its routine way. If you can manage…and this has been managed by thousands of buddhas, so there is not a problem. And when I say this can be managed, I am saying it on my own authority. I don't have any other authority.
I have fought and have tortured myself with fighting and I have known the whole split that creates a constant misery and tension. Finally seeing the point that victory is impossible, I simply dropped out of the fight. I allowed the thoughts to move as they want; I am no longer interested.
And this is a miracle, that if you are not interested, thoughts start coming less. When you are utterly uninterested, they stop coming. And a state of no-thought, without any fight, is the greatest peace one has ever known. This is what we are calling the empty heart of the buddha. empti03

This mind is amazing. It comes to be experienced like an onion. One day, seeing an onion, I was reminded of this resemblance. I was peeling the onion; I went on peeling layer after layer, and finally nothing remained of it. First thick rough layers, then soft smooth layers, and then nothing.
Thus is the mind also. You go on peeling off, first gross layers, then subtle layers, and then remains an emptiness. Thoughts, passions and ego, and then nothing at all, just emptiness. It is the uncovering of this emptiness that I call meditation. This emptiness is our true self. That which ultimately remains is the self-form. Call it the self, call it the no-self, words do not mean anything. Where there is no thought, passion, or ego, is that which is.
Hume has said, “Whenever I dive into myself I do not meet any 'I' there. I come across either some thought or some passion or some memory, but never across myself.” This is right—but Hume turns back from the layers only, and that is the mistake. Had he gone a little deeper he would have reached the place where there is nothing to come across, and that is the true self. Where there remains nothing to come across is that which I am. Everything is based in that emptiness. But if somebody turns back from the very surface, no acquaintance with it takes place.
On the surface is the world, at the center is the self. On the surface is everything, at the center is nothing-ness, the void. sdwisd03

On my search I found no greater scripture than silence. When I had dug through all the scriptures I realized how futile they all were and that silence was the only thing that had any point to it whatsoever. long03

I remember the days when my mind was in darkness, when nothing was clear inside me at all. One thing in particular I recall about those days was that I did not feel love for anyone, I did not even love myself.
But when I came to the experience of meditation, I felt as though a million dormant springs of love had suddenly begun to bubble up in me. This love was not focused, not directed to anyone in particular, it was just a flow, fluid and forceful. It flowed from me as light streams from a lamp, as fragrance pours from flowers. In the wonderful moment of my awakening I realized that love was the real manifestation of my nature, of man's nature.
Love has no direction; it is not aimed at anyone. Love is a manifestation of the soul, of one's self.
Before this experience happened to me I believed love meant being attached to someone. Now I realize that love and attachment are two completely different things. Attachment is the absence of love. Attachment is the opposite of hatred, and hatred it can easily become. They are a pair, attachment and hatred. They are mutually interchangeable.
The opposite of hatred is not love. ไม่ได้ทั้งหมด And love is quite different from attachment too. Love is a completely new dimension. It is the absence of both attachment and hatred, yet it is not negative. Love is the positive existence of some higher power. This power, this energy, flows from the self towards all things—not because it is attracted by them, but because love is emitted by the self. Because love is the perfume of the self.

ที่มา: Osho

http://www.oshofragrance.com/2010/06/oshos-experiences-leading-to.html

ALONE AT LAST!

Confronting oneself in aloneness is fearful and it is painful, and one has to suffer it. Nothing should be done to avoid it, nothing should be done to divert the mind and nothing should be done to escape from it. One has to suffer it and go through it. This suffering and this pain is just a good sign that you are near a new birth, because every birth is preceded by pain. It cannot be avoided and it should not be avoided because it is part of your growth.

But why is this pain there?

This should be understood because understanding will help you to go through it, and if you go through it knowingly you will come out of it more easily and sooner.

Why is there pain when you are alone? The first thing is that your ego gets ill. Your ego can exist only with others. It has grown in relationship, it cannot exist alone. So if the situation is one in which it can exist no more, it feels suffocated; it feels just on the verge of death. This is the deepest suffering. You feel as if you are dying. But it is not you who is dying, only the ego, which you have taken to be yourself, with which you have become identified. It cannot exist because it has been given to you by others. It is a contribution. When you leave others you cannot carry it with you.

So in aloneness all that you know about yourself will fall; by and by it will disappear. You can prolong your ego for a certain period — and that too you will have to do through imagination — but you cannot prolong it for long. Without society you are uprooted; the soil is not there from where to get food. This is the basic pain.

You are no longer sure who you are: you are just a dispersing personality, a dissolving personality. But this is good, because unless this false you disappears the real cannot emerge. Unless you are completely washed and become clean again the real cannot emerge.

This false you is occupying the throne. It must be dethroned. By living in solitude all that is false can go. And all that is given by society is false. Really, all that is given is false; all that is born with you is real. All that is you by yourself, not contributed by someone else, is real, authentic. But the false must go and the false is a great investment. You have invested so much in it; you have been looking after it so much; all your hopes hang on it. So when it starts dissolving you will feel fearful, afraid and trembling: “What are you doing to yourself? You are destroying your whole life, the whole structure.”

There will be fear. But you have to go through this fear; only then will you become fearless. I don't say you will become brave, no. I say you will become fearless.

Bravery is just part of fear. Howsoever brave you are, the fear is hidden behind. I say “fearless.” You will not be brave; there is no need to be brave when there is no fear. Both bravery and fear become irrelevant. They are aspects of the same coin. So your brave men are nothing but you standing on your head. Your bravery is hidden within you and your fear is on the surface; their fear is hidden within and their bravery is on the surface. So when you are alone you are very brave. When you think about something you are very brave, but when a real situation comes you are fearful.

One becomes fearless only when one has gone through the deepest fear of all — that is the dissolving of the ego, the dissolving of the image and the dissolving of the personality.

This is death because you don't know if a new life is going to emerge from it. During the process you will know only death. Only when you are dead as you are, as the false entity, only then will you know that death was just a door to immortality. But that will be at the end; during the process you are simply dying.

Everything that you cherished so much is being taken away from you — your personality, your ideas, all that you thought was beautiful. All is leaving you. You are being denuded. All the roles and robes are being taken away. In the process fear will be there, but this fear is basic, necessary and inevitable — one has to pass through it. You should understand it but don't try to avoid it, don't try to escape from it because every escape will bring you back again. You will move back into the personality.

Those who go into deep silence and solitude, they always ask me, “There will be fear, so what to do?” I tell them not to do anything, just to live the fear.

If trembling comes, tremble. Why prevent it? If an inner fear is there and you are shaking with it, shake with it. Don't do anything. Allow it to happen. It will go by itself. If you avoid it …and you can avoid it. You can start chanting “Ram, Ram, Ram”; you can cling to a mantra so that your mind is diverted. You will be pacified and the fear will not be there; you have pushed it into the unconscious. It was coming out — which was good, you were going to be free from it — it was leaving you and when it leaves you, you will tremble.

That is natural because from every cell of the body and of the mind, some energy that has always been there pushed down is leaving. There will be a shaking and a trembling; it will be just like an earthquake. The whole soul will be disturbed by it. But let it be. Don't do anything. That is my advice. Don't even chant. Don't try to do anything with it because all that you can do will again be suppression. Just by allowing it to be, by letting it be, it will leave you — and when it has left, you will be altogether a different man.

Source: The Book of Secrets , OSHO

BREATH: A DOORWAY TO A NEW DIMENSION

We are breathing continuously from the moment of birth to the moment of death. Everything changes between these two points.

Everything changes, nothing remains the same.

Only breathing is a constant thing between birth and death.

The child will become a youth; the youth will become old. He will be diseased, his body will become ugly, ill; everything will change. He will be happy, unhappy, in suffering; everything will go on changing. But whatsoever happens between these two points, one must breathe. Whether happy or unhappy, young or old, successful or unsuccessful — whatsoever you are, it is irrelevant — one thing is certain: between these two points of birth and death you must breathe.

Breathing will be a continuous flow; no gap is possible. If even for a single moment you forget to breathe, you will be no more. That is why you are not required to breathe, because then it would be difficult. Someone might forget to breathe for a single moment, and then nothing could be done. So, really, you are not breathing, because you are not needed. You are fast asleep, and breathing goes on; you are unconscious, and breathing goes on; you are in a deep coma, and breathing goes on. You are not required; breathing is something that goes on in spite of you.

It is one of the constant factors in your personality — that is the first thing. It is something that is very essential and basic to life — that is the second thing.

You cannot be alive without breath. So breath and life have become synonymous. Breathing is the mechanism of life, and life is deeply related with breathing. That is why in India we call it prana. We have given one word for both: prana means the vitality, the aliveness. Your life is your breath.

Thirdly, your breath is a bridge between you and your body.

Constantly, breath is bridging you to your body, connecting you, relating you to your body. Not only is the breath a bridge to your body, it is also a bridge between you and the universe. The body is just the universe that has come to you, which is nearer to you.

Your body is part of the universe. Everything in the body is part of the universe — every particle, every cell. It is the nearest approach to the universe. Breath is the bridge. If the bridge is broken, you are no longer in the body. If the bridge is broken, you are no longer in the universe. You move into some unknown dimension; then you cannot be found in space and time. So, thirdly, breath is also the bridge between you, and space and time.

Breath, therefore, becomes very significant…the most significant thing. If you can do something with the breath, you will suddenly turn to the present. If you can do something with breath, you will attain to the source of life. If you can do something with breath, you can transcend time and space. If you can do something with breath, you will be in the world and also beyond it.

Breath has two points. One is where it touches the body and the universe, and another is where it touches you and that which transcends the universe.

We know only one part of the breath. When it moves into the universe, into the body, we know it. But it is always moving from the body to the “no-body,” from the “no-body” to the body. We do not know the other point. If you become aware of the other point, the other part of the bridge, the other pole of the bridge, suddenly you will be transformed, transplanted into a different dimension.

One has not to practice a particular style of breathing, a particular system of breathing or a particular rhythm of breathing — no! One has to take breathing as it is. One has just to become aware of certain points in the breathing.

There are certain points, but we are not aware of them. We have been breathing and we will go on breathing — we are born breathing and we will die breathing — but we are not aware of certain points. And this is strange. Man is searching, probing deep into space. Man is going to the moon; man is trying to reach farther, from earth into space, and man has not yet learned the nearest part of his life.

There are certain points in breathing which you have never observed, and those points are the doors — the nearest doors to you from where you can enter into a different world, into a different being, into a different consciousness.

Source: OSHO, The Book of Secrets

By letting your fear of aloneness be there, by not rejecting it, denying it or repressing it, it will finally dissolve, according to the Osho perspective…. We continue this month from where we left off last month in this 2-part response to the issue of aloneness.

The cyclone has gone and you will now be centered, centered as you never were before. And once you know the art of letting things be, you will know one of the master keys that opens all the inner doors. Then whatsoever the case is, let it be; don't avoid it.

If just for three months you can be in total solitude, in total silence, not fighting with anything, allowing everything to be, whatsoever it is, within three months the old will be gone and the new will be there. But the secret is allowing it to be…howsoever fearful and painful, howsoever apparently dangerous and deathlike.

Many moments will come when you will feel as if you will go mad if you don't do something and involuntarily you will start to do something. You may know that nothing can be done, but you will not be in control and you will start to do something.

It is just as if you are moving through a dark street in the night, at midnight, and you feel fear because there is no one around and the night is dark and the street is unknown — so you start whistling. What can whistling do? You know it can do nothing. Then you start singing a song. You know nothing can be done by singing a song — the darkness cannot be dispelled, you will remain alone — but still it diverts the mind. If you start whistling, just by whistling you gain confidence and you forget the darkness. Your mind moves into whistling and you start feeling good.

Nothing has happened. The street is the same, the darkness is the same the danger, if there is any, is there, but now you feel more protected. All is the same, but now you are doing something. You can start chanting a name, a mantra: that will be a sort of whistling. It will give you strength but that strength is dangerous, that strength will again become a problem, because that strength is going to be your old ego. You are reviving it. Read more

Massage is the Message

You might study something like massage because you like working with hands, and you know it's a job where one can be open and receptive.

มันดูดีมาก To do something with the hands is always good.

Rather than to be a head, it is always good to be hands.

It will make you more alive and more in contact with life. It will make you more grounded. Massage is perfectly good. It is better than to be a diplomat! It is very very good to forget all about that nonsense.

Get more into your body. Make your senses more alive. See more lovingly, taste more lovingly, touch more lovingly, smell more lovingly. Let your senses function more and more. Then suddenly you will see the energy that was moving too much in the head is now well-divided in the body.

The head is very dictatorial. It goes on taking energy from everywhere and is a monopolist. It has killed the senses.

The head is taking almost eighty percent of the energy, and only twenty percent is left for the whole body. Of course the whole body suffers, and when the whole body suffers, you suffer, because you can only be happy when you are functioning as a whole, as an organic unity, and every part of your body and being is getting its proportion; not more than that, not less than that. Then you function in a rhythm. You have a harmony.

Harmony, happiness, health — they are all part of one phenomenon, and that is wholeness. If you are whole, you are happy, healthy, harmonious.

The head is creating a disturbance. People have lost many things. People cannot smell. They have lost the capacity to smell. They have lost the capacity to taste. They can only hear a few things. They have lost their ears. People don't know what touch really is. Their skin has become dead. It has lost the softness and receptivity. So the head thrives like an Adolf Hitler, crushing the whole body. The head becomes bigger and bigger. It is very ridiculous.

Man is almost like a caricature — a very big head and just very small limbs, hanging.

So bring back your senses. Do anything with the hands, with the earth, with the trees, with the rocks, with bodies, with people.

Do anything that needs not much thinking, not much intellectualization.

And enjoy. Then your head will by and by be unburdened. It will be good for the head too, because when the head is burdened too much, it thinks — but it cannot think. How can a worrying mind think? For thinking you need clarity. For thinking you need a non-tense mind.

It will look like a paradox, but for thinking you need a thoughtless mind.

Then you can think very easily, very directly, intensely. Just put any problem before yourself and your non-thinking mind starts solving it. Then you have intuition. It is not worry — just insight.

When the mind is burdened too much with thoughts, you think too much but to no purpose. It comes to nothing; there is nothing in the head. You go round about, round about; you make much noise, but the end result is zero. So it is not against the head to disperse the energy into all the senses. It is in favor of it, because when the head is balanced, in its right place, it functions better; otherwise it is jammed. It is such great traffic. It is almost a rush hour; for twenty-four hours a rush hour.

So start doing something…whatsoever you feel. Massage is very good. The body is beautiful…anything to do with the body is beautiful.

The Passion For the Impossible

Self-condemnation: it seems to be against the ego but in fact is just another facet of it.

That is a way to remain the same…that is a trick of the mind. Rather than understanding, the energy starts moving into condemnation…and the change comes through understanding, not through condemnation. So the mind is very cunning: the moment you start seeing some fact, the mind jumps upon it and starts condemning it. Now the whole energy becomes condemnation, so understanding is forgotten, put aside, and your energy is moving into condemnation…and condemnation cannot help.

It can make you depressed, it can make you angry, but depressed and angry, you never change. You remain the same and you move in the same vicious circle again and again.

Understanding is liberating, so when you see a certain fact there is no need to condemn, there is no need to be worried about it. The only need is to look into it deeply and to understand it.

If I say something and it hits you — and that's my whole purpose: that it should hit you somewhere — then you have to look at why it hits and where it hits and what is the problem; you have to look into it. Looking into it, trying to move around it, looking at it from every angle…If you condemn, you cannot look, you cannot approach it from all the angles. You have already decided that it is bad; without giving it a chance you have already judged.

Listen to the fact, go into it, contemplate on it, sleep over it, and the more you are able to observe it, the more you will become capable of getting out of it. The ability to understand and the ability to get out of it, are just two names for the same phenomenon.

If I understand a certain thing, I am capable of getting out of it, going beyond it. If I don't understand a certain thing, I cannot get out of it. So the mind goes on doing that to everybody; it is not only with you. Immediately you jump and you say, 'This is wrong, this should not be in me. I am not worthy, my relationship is wrong and this is wrong and that is wrong,' and you become guilty. Now the whole energy is moving into guilt, and my work here is to make you as unguilty as possible.

So whatsoever you see, don't take it in a personal way. It has nothing to do with you particularly; it is just the way the mind functions. If there is jealousy, if there is possessiveness, if there is anger, this is how the mind works…everybody's mind more or less; the differences are only of degrees.

The mind has another mechanism: either it wants to praise or it wants to condemn. It is never in the middle Through praise you become special and the ego is fulfilled; through condemnation also you become special. Look at the trick: both ways you become special! [She] is special: either she is a saint, a great saint, or she is the greatest sinner, but in every way the ego is fulfilled. Every way you say one thing — that you are special. The mind does not want to hear that it is just ordinary. The jealousy, this anger, these problems of relationship and being. They are ordinary, everyone is in them. They are as ordinary as hair. Maybe somebody has a few more, somebody has a few less, somebody has black and somebody has red, but that doesn't matter much — they are ordinary, all problems are ordinary. All sins are ordinary and all virtues are ordinary, but the ego wants to feel special. It either says that you are the greatest or you are the worst.

So just look…these are all ordinary problems. What problems are there, tell me? What problems do you feel? Just name them.

I've got pain here, in my forehead.

It is paining because you are not trying to understand it — then it pains. You are condemning it; you are saying [to yourself] 'You should not be depressed. This is not you this is not right for your image, this goes against your image, this becomes a blemish on you, and you are such a beautiful girl! Why are you depressed?' — rather than understanding why you are depressed.

Depression means that somehow anger is in you in a negative state: depression is a negative state of anger. The very word is meaningful — it says something is being pressed; that is the meaning of depressed. You are pressing something inside, and when anger is pressed too much it becomes sadness. Sadness is a negative way of being angry, the feminine way of being angry.

If you remove the pressure on it, it will become anger. You must have been angry about certain things from your childhood but you have not expressed them, hence the depression. Try to understand it! And the problem is that depression cannot be solved, because it is not the real problem. The real problem is anger — and you go on condemning depression, so you are fighting with shadows.

First look at why you are depressed…look deep into it and you will find anger. Great anger is in you…maybe towards your mother, towards your father, towards the world, towards yourself, that is not the point. You are very angry inside, and from the very childhood you have tried to be smiling, not to be angry. That is not good. You have been taught and you have learned it well. So on the surface you look happy, on the surface you go on smiling, and all those smiles are false. Deep down you are holding great rage. Now, you cannot express it so you are sitting upon it — that is what depression is; then you feel depressed.

Let it flow, let anger come. Once anger comes up your depression will go. Have you not watched and observed it? — that sometimes after real anger one feels so good, alive? Start doing something at home. Mm? do an anger meditation every day…twenty minutes will do. After the third day you will enjoy the exercise so much that it will be difficult for you to wait for it. It will give you such great release and you will see that your depression is disappearing. For the first time you will really smile…because with this depression you cannot smile, you pretend.

One cannot live without smiles so one has to pretend, but a pretended smile hurts very much… It does not make you happy; it simply reminds you of how unhappy you are.

But you have become aware of it — it is good. Whenever something hurts, it helps. Man is so ill that whenever something is helpful, it hurts, it touches some wound somewhere. But it has been good….

This Is It!

ที่มา: Osho

You thought tears were a sign of weakness?

Never be afraid of tears. The so-called civilization has made you very afraid of tears. It has created a kind of guilt in you. When tears come you start feeling embarrassed. You start feeling, “What will others think? I am a man and I am crying! It looks so feminine and childish. It should not be so.” You stop those tears…and you kill something that was growing in you.

Tears are far more beautiful than anything that you have with you, because tears come from the overflow of your being. Tears are not necessarily of sadness; sometimes they come out of great joy and sometimes they come out of great peace and sometimes they come out of ecstasy and love. In fact they have nothing to do with sadness or happiness. Anything that stirs your heart too much, anything that takes possession of you, anything that is too much, that you cannot contain and it starts overflowing — that brings tears.

Accept them with great joy, relish them, nourish them, welcome them, and through tears you will know how to pray.

Through tears you will know how to see. Tear-filled eyes are capable of seeing truth. Tear-filled eyes are capable of seeing the beauty of life and the benediction of it.

Source: The Diamond Sutra, OSHO

We're meant to be having a good time! The real sin is in perpetuating seriousness.

Start with meditation, and things will go on growing in you — silence, serenity, blissfulness, sensitivity. And whatever comes out of meditation, try to bring it out in life. Share it, because everything shared grows fast. And when you have reached the point of death, you will know there is no death. You can say goodbye, there is no need for any tears of sadness — maybe tears of joy, but not of sadness. But you have to begin from being innocent.

So first, throw out all crap that you are carrying. Everybody is carrying so much crap, and one wonders, for what? Just because people have been telling you that these are great ideas, principles…. You have not been intelligent with yourself. Be intelligent with yourself.

Life is very simple; it is a joyful dance. The whole earth can be full of joy and dance, but there are people who are seriously vested in their interest that nobody should enjoy life, that nobody should smile, that nobody should laugh, that life is a sin, that it is a punishment. How can you enjoy when the climate is such that you have been told continuously that it is a punishment? — that you are suffering because you have done wrong things and it is a kind of jail where you have been thrown to suffer?

I say to you life is not a jail, it is not a punishment. It is a reward, and it is given only to those who have earned it, who deserve it. Now it is your right to enjoy; it will be a sin if you don't enjoy.

It will be against existence if you don't beautify it, if you leave it just as you have found it. No, leave it a little happier, a little more beautiful, a little more fragrant.

Source: Beyond Enlightenment, OSHO

I feel I don't allow my heart to open. When I was very young I rejected my parents. I felt good about being a bad little boy. Now I feel that everything that I thought was love was nothing.

This is a good insight. To understand that whatsoever you have called love up to now was not love, is one of the most meaningful insights. When it happens much becomes possible.

People go on thinking that they love, and that becomes their greatest illusion — and the sooner they are disillusioned the better. Love is such a rare thing that it cannot be so easily available to all. It is not; it is as rare as buddhahood, not less than that.

This insight is good but it will make you sad, very morose, and give you a certain gloom. But don't be worried, because out of a dark night the morning is born. When the night is darkest the morning is closest. You will be very very morose and sad because whatsoever you were thinking was love was not, and you have lived in dreams and have been missing reality. When this insight dawns on you, you become very sad, almost dead.

Don't try to escape from this state. Relax into it, let yourself be drowned in this sadness, and soon you will come out of it completely new. I can see even in your voice, in your eyes, in your very body, that a tremendous sadness is settling, allow it. The human tendency is not to allow it, to escape from it — to go to a hotel, to a cinema, to friends to talk nonsense, to do something to be occupied so that you can escape from this state. But if you escape you again miss something that was going to happen. Relax into it.

Source: OSHO, Above All, Don't Wobble

«หน้าก่อนหน้า - หน้าต่อไป»